Premiera: 28 sierpnia 2008 roku

Scenariusz:
Grzegorz Śmiałek,
Reżyseria:
Grzegorz Śmiałek,
Scenografia:
Zespół
Opracowanie muzyczne:
Zespół

Obsada:

Marta Pawlicka, Aleksandra Kasperska, Daria Och, Paulina Brudło, Alicja Brudło, Sebastian Dzięcioł, Grzegorz Śmiałek

Współpraca

Dorota Kolesińska, Wiesław Matysik, Młodzież z I LO w Poznaniu, Gminny Ośrodek Kultury w Siedlcu
 

    Wiedźmy to sztuka o nowoczesnej kobiecie. Kobiecie odważnej, indywidualistce, która nie zważając na „samczy ród” dumnie kroczy swoją drogą. Widz ma wgląd w damską społeczność funkcjonującą niczym jeden organizm – silną w swojej liczbie, wewnątrz wzajemnie dającą sobie oparcie. Jak się okazuje, oparcie tego życia nie jest takie pewne, gdy do owej grupy trafia intruz: Dziecko. Chłopiec. Samiec.
   Odmienność. Z chwilą tej zmiany dochodzi do poruszenia dotychczas spokojnej, statycznej masy stojącej na feministycznych dogmatach. Następuje konflikt, a w rezultacie rozerwanie idealnego stanu.
   Można też stwierdzić, że to obraz, na którym dalszy plan ubogacają motyw feminizmu, koncepcja oparta o wątki fantastyczne (tytułowe Wiedźmy), doskonała ironia – groteska a na przód zaś wysuwa się człowiek i jego droga. Życie w jego rękach. Umiejętność dostrzegania, postrzegania świata i podejmowania decyzji. Wybór swojej drogi i jego konsekwencje. Oto świadomość, która możemy przyjąć, gdy w finałowej scenie patrzymy na chłopca chwytającego klamkę u drzwi. Drzwi prowadzących na zewnątrz.

Alicja Brudło

    „Wystrój sali wypełnionej do ostatniego miejsca publiczności, budzi zainteresowanie. Na sznurkach wisiało pranie. A ta chochla? Zgasły światła i rozpoczął się spektakl. Tytułowe ,,Wiedźmy” to współczesne feministki, które nie cierpią mężczyzn. Mieszkają na wzgórzu (jak na wiedźmy przystało. Cieszą się wolnością, całą jednak energię kierują przeciw mężczyznom, których sprowadzają do roli samców. Jola przywódczyni grupy przyjaciółek zwraca się do nich słowami: ,,Każę powystrzelać wszystkich mężczyzn, a ich zwłoki spalić na rytualnym stosie”. Mimo że nienawidzi mężczyzn, spotyka się z nimi, ale traktuje ich jako przedmiot służący do krótkiej przygody. Spokój feministek zakłóca chłopiec. Przychodzi niespodziewanie. Kobiety mają dylemat. Jedne chcą wyrzucić to ,,męskie nasienie”, inne oferują opiekę. W niektórych z nich budzi się instynkt macierzyński, ale w końcu zaczynają wierzyć, że go ,,urodziły”. Uświadamiają to sobie, gdy ktoś puka do drzwi. Zastanawiają się, czy to matka chłopca. Spektakl pełen ironii, groteski, przejaskrawień, ukazuje świat kobiet współczesnych, które starają się być niezależne, samowystarczalne. Nie znoszą prac domowych przypisywanych kobiecie – chochla ma służyć do  p o s k r o m i e n i a  mężczyzn, a pranie dla całej rodziny jest wręcz nie do przyjęcia”.

Anna Domagalska
Głos Wolsztyński